ΒΡΑΧΥΧΡΟΝΑ α,ι,υ
α. Τὰ δίχρονα α, ι, υ στὴν
παραλήγουσα τῶν οὐσιαστικῶν εἶναι βραχύχρονα.
Ἐξαιρεῖται τὸ Κωνσταντῖνος.
β. Τὰ δίχρονα α, ι, υ στὴν
παραλήγουσα τῶν ἐπιθέτων εἶναι βραχύχρονα.
γ. Τὸ (-α) στὴ λήγουσα τῶν οὐδέτερων
ὀνομάτων εἶναι βραχύχρονο.
δ. Τὸ (-α) στὴ λήγουσα τῶν οὐδέτερων
ὀνομάτων (οὐσιαστικῶν καὶ ἐπιθέτων) καὶ τῶν οὐδετέρων ἀντωνυμιῶν εἶναι βραχύ.
ε. Τὸ (-α) στὴ λήγουσα τῶν
ἐπιρρημάτων εἶναι βραχύ.
στ. Τὸ ἄτονο (-α) στὴ λήγουσα τῆς
ὁριστικῆς τῶν ρημάτων εἶναι βραχύ.
ζ. Τὸ (α) στὴν παραλήγουσα τῶν
ρημάτων εἶναι βραχύ. Ἐξαιροῦνται καὶ ἔχουν τὸ (α) μακρὸ στὴν
παραλήγουσα:
- Οἱ καταλήξεις τοῦ ἑνικοῦ: -ᾶμαι, -ᾶσαι, -ᾶται.
- Οἱ καταλήξεις τοῦ πληθυντικοῦ: -ᾶμε, -ᾶτε, -ᾶνε.
η. Τὸ (-ι) καὶ τὸ (-υ) στὴν
παραλήγουσα τῶν ρημάτων εἶναι βραχύ.
θ. Στὰ δίχρονα α, ι, υ στὴν παραλήγουσα τῶν
οὐσιαστικῶν καὶ τῶν ἐπιθέτων βάζουμε πάντοτε ὀξεία.
ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΑ α,ι,υ
α. Τὸ (α) στὴ λήγουσα τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν
ὀνομάτων (οὐσιαστικῶν καὶ τῶν ἐπιθέτων) εἶναι μακρό.
β. Τὸ (-α) στὴ λήγουσα τῶν ρημάτων, ὅταν
τονίζεται, εἶναι μακρόχρονο.
γ. Τὸ ἄτονο (-α) στὴ λήγουσα τῆς προσταχτικῆς τῶν
ρημάτων εἶναι μακρό.
δ. Τὸ (-ι) στὴ λήγουσα τῶν οὐδετέρων οὐσιαστικῶν
εἶναι πάντοτε μακρό.
ε. Ἡ μακρόχρονη λήγουσα τῶν ρημάτων,
ὅταν τονίζεται παίρνει περισπωμένη.
στ. Στὰ ρήματα ἡ λήγουσα σὲ (-α),
ὅταν τονίζεται, εἶναι μακρόχρονη καὶ παίρνει περισπωμένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου