Το GPS της Λογοτεχνίας !

 

Πηγή:

Κωνσταντίνα Σάιτ

https://youtu.be/9fdlp_vmw8g?si=OlHdsmmkJA3V3xEC

«Στην Πίστη πάνω, την Ελπίδα» Ιωάννης Πολέμης

 Πηγή:

https://giannismirtsis.com/2016/09/03/%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%89-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1-%CE%B9%CF%89%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%80%CE%BF/

"Η οικογένεια που όλο ψάχνει κάτι ανώτερο" (Βασίλης Αμανατίδης)

Γονείς τέρατα...

Ποτίζουν τη ψυχή των παιδιών τους διαρκώς με τύψεις, με ενοχές και με κακία....
Την πληγώνουν ανεπανόρθωτα!
Επειδή δεν υπακούνε!
Επειδή δεν "βαράνε προσοχή"!
Επειδή δεν υποκύπτουν στη χειραγώγηση!
Επειδή έχουν δικά τους όνειρα!
Επειδή παλεύουν γι αυτά!
Επειδή βλέπουν το άδικο και το υποδεικνύουν με τη στάση τους!
Εγκληματικές συμπεριφορές που αυτοαποκαλούνται "αγαπητικές"!
"Από αγάπη σου τα λέω εγώ....",
"Σ' αγαπώ και τα λέω για το καλό σου..."
Κατά βάθος, όμως, θέλουν να σε διαλύσουν...
Να σε εξουθενώσουν...
Να σε τερματίσουν...
Μην αναρωτιέστε γιατί φτάσαμε ως εδώ...
Αυτοί οι "γονείς" κάνουν τα πάντα για την αυτοδικαίωσή τους...
Πατούν επί "πτωμάτων" για να έχουν κύρος, αναγνώριση και καταξίωση στην κοινωνία...
Κρύβουν τεχνηέντως το σαράκι που τους τρώει...
Τη σήψη τους την καλύπτουν με όλα τα εγκόσμια πτυχία, τίτλους, θέσεις κι αξιώματα...
(Δικά τους ή των παιδιών τους...)
Άνθρωποι αξιολύπητοι...
Δίχως προοπτική μετανοίας...

**********************************************

Βασίλης Αμανατίδης,

"Η οικογένεια που όλο ψάχνει κάτι ανώτερο"

[Ενότητα Ι. Παιδική ηλικία]

Πάντα έβαφαν το σπίτι τους λευκό.
Μια μέρα ο μπαμπάς έκανε μεταπτυχιακό.
Η μαμά έκανε κι αυτή μετά.
Το κορίτσι ακολούθησε με επιτυχία
την παράδοση.
Το αγοράκι λέει: "Εγώ";
Βάψαν πάλι το σπίτι τους λευκό.
Υπήρχε μία κόκκινη καμινάδα.
Αγαπούσαν ολόκληρο το σπίτι – ήταν
σπίτι τους, όμως
βαφότανε λευκό, αύριο κοκκίνιζε.
Ο μπαμπάς είπε: "Ας κάνω λοιπόν διδακτορικό".
Η μαμά: "Να κάνω ένα κι εγώ".
Το κορίτσι λέει: "Θα κάνω ό,τι και η μαμά".
Το αγοράκι: "Μου αρέσει αυτή η καμινάδα..."
Πήγαν το καλοκαίρι στη θάλασσα διακοπές:
Κολυμπάει ο μπαμπάς, η θάλασσα είναι μωβ!
Κολυμπάει η μαμά, η θάλασσα είναι πράσινη!
Και το κορίτσι στο τέλος, βεραμάν!
Το αγόρι λέει: "Εγώ
δεν ξέρω κολύμπι σε θάλασσα πράσινη, μωβ,
βεραμάν. Ξέρω κολύμπι μόνο σε θάλασσα μπλε. Κι αν..."
(Και θάφτηκε αμέσως στην άμμο)
Λέει τότε ο μπαμπάς:
"Ας κάνουμε κάτι ανώτερο."
Λέει τότε η μαμά: "Τι άλλο όμως μας μένει;"
Το κοριτσάκι: "Πάμε στο σπίτι μας γρήγορα.
Να βάψουμε το σπίτι
πάλι"
(Το σπίτι τους δεν βρήκανε.
Μα βρήκανε την Καμινάδα.
Άσπρη.)
Είπαν: "Τουλάχιστον είναι λευκό. Μα
Πώς θα χωρέσουμε εδώ;"

Από τη συλλογή Τριαντατρία (2003)

https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=14875.0

https://www.facebook.com/vasilis.amanatidis/?locale=el_GR

https://poets.gr/el/poihtes/amanatidis-vasilis

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ… (Khalil Gibran)

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ…

Λένε ότι πριν μπει στη θάλασσα
το ποτάμι τρέμει από φόβο.
Κοιτάζει πίσω σε όλη τη διαδρομή,
τις κορυφές και τα βουνά, τον μακρύ και ελικοειδή δρόμο που διέσχισε ανάμεσα σε ζούγκλες και πόλεις, και βλέπει μπροστά του έναν ωκεανό τόσο μεγάλο, που η είσοδος σε αυτόν δεν μπορεί παρά να σημαίνει
εξαφάνιση για πάντα.
Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Το ποτάμι δεν μπορεί να πάει πίσω.
Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.
Είναι αδύνατο στη ζωή να πας πίσω.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος,
το ποτάμι δεν μπορεί να επιστρέψει.
Το ποτάμι πρέπει να πάρει το ρίσκο του
και να εισέλθει στον ωκεανό.
Μόνο με την είσοδο στον ωκεανό
θα εξαφανιστεί ο φόβος.
Γιατί μόνο τότε θα μάθει το ποτάμι ότι δεν πρόκειται να εξαφανιστεί στον ωκεανό,
αλλά θα γίνει ωκεανός.

Khalil Gibran

ΥΓ. Οι αλλαγές στη ζωή μας δεν έρχονται πάντοτε για κακό...
Κάποιες αλλαγές ή απώλειες έρχονται σαν μια μεγάλη ανατροπή, σαν μια τεράστια δοκιμασία ή πρόκληση! Μη φοβάστε!!! Προχωρήστε θαρραλέα με το κεφάλι ψηλά! Μπορεί να σας μετουσιώσουν
σε κάτι αφάνταστα ανώτερο!