Το μικρό κορίτσι , Ναζίμ Χικμέτ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ: Ήταν το πρωί της 6ης Αυγούστου 1945 , 08:15 (02:15 ώρα Ελλάδος), όταν ένα αμερικανικό βομβαρδιστικό αεροπλάνο με το όνομα «Enola Gay» έριχνε στην Χιροσίμα της Ιαπωνίας, για πρώτη φορά στην Ιστορία, ατομική βόμβα ουρανίου. Άμεσα σκοτώθηκαν περίπου 70.000 άνθρωποι. Η «ακτίνα» καταστροφής της βόμβας ήταν περίπου 1,6 χιλιόμετρα από το επίκεντρο της έκρηξης καταστρέφοντας κυριολεκτικά την πόλη, όπου φούντωσαν πυρκαγιές. Οι αρχές των ΗΠΑ εκτιμούν ότι περίπου 12 τετραγωνικά χλμ καταστράφηκαν ολοσχερώς, τα εννέα δέκατα από τα σπίτια της Χιροσίμα έγιναν στάχτη και καταστράφηκε περίπου το 69% των οικοδομημάτων της πόλης. Στους επόμενους μήνες άλλοι περίπου 60.000 άνθρωποι απεβίωσαν από τραύματα ή από την έκθεση στη ραδιενέργεια. Στις 9 Αυγούστου 1945, στις 11:02 π.μ., στο Ναγκασάκι ρίφθηκε η δεύτερη πυρηνική βόμβα της Ιστορίας, βόμβα πλουτωνίου, που σκότωσε άμεσα περί τους 40.000 ανθρώπους. Σύμφωνα με στατιστικές, ο τελικός απολογισμός ήταν 73.884 νεκροί, 74.909 τραυματίες και 120.820 ασθενείς προσβληθέντες από τη ραδιενέργεια. Συνειδητοποιώντας αργότερα το μέγεθος της καταστροφής, ο συγκυβερνήτης του αμερικανικού βομβαρδιστικού Enola Gay, που έριξε τη βόμβα στη Χιροσίμα, έγραψε στο ημερολόγιό του: “Θεέ μου, τι κάναμε;” Το ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ, Kız Çocuğu (Το μικρό κορίτσι) είναι μια έκκληση για την ειρήνη από ένα επτάχρονο κοριτσάκι, δέκα χρόνια μετά το θάνατό του στη Χιροσίμα. Είναι ένα από τα πιο σημαντικά αντιπολεμικά τραγούδια και το έχουν ερμηνεύσει σπουδαίοι καλλιτέχνες και συγκροτήματα, όπως η Τζόαν Μπαέζ. Το ποίημα αυτό δεν είχε τυχαία τον τίτλο “Το μικρό κορίτσι”. Η κωδική ονομασία της ατομικής βόμβας που έριξαν οι ΗΠΑ στη Χιροσίμα ήταν “Μικρό Αγόρι”( ‘’little boy’’).
Το μικρό κορίτσι (Kız Çocuğu)
«Εγώ είμαι, εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας.
Εδώ ή αλλού, χτυπάω όλες τις πόρτες
ω, μην τρομάζετε καθόλου που είμαι αθώρητη
κανένας μια μικρή νεκρή δεν μπορεί να δει.
Εδώ και δέκα χρόνια εδώ καθόμουνα
στη Χιροσίμα ο θάνατος με βρήκε
κι είμαι παιδί, τα εφτά δεν τα καλόκλεισα,
μα τα νεκρά παιδιά δε μεγαλώνουν.
Πήραν πρώτα φωτιά οι μακριές πλεξούδες μου
μου καήκανε τα χέρια και τα μάτια
όλη-όλη μια φουχτίτσα στάχτη απόμεινα
την πήρε ο άνεμος κι αυτή σ’ ένα ουρανό συννεφιασμένο.
Ω, μη θαρρείτε πως ζητάω για μένα τίποτα,
κανείς εμένα δε μπορεί να με γλυκάνει
τι* το παιδί που σαν κομμάτι εφημερίδα κάηκε
δε μπορεί πια τις καραμέλες σας να φάει.
Εγώ είμαι που χτυπάω την πόρτα σας, ακούστε με,
φιλέψτε με μονάχα την υπογραφή σας
έτσι που τα παιδάκια πια να μη σκοτώνονται
και να μπορούν να τρώνε καραμέλες.»
(απόδοση ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ)
*τι = ποιητική απόδοση του αιτιολογικού «γιατί».
Εκφώνηση:
👉 Στο ποίημα περιγράφεται η δυστυχία του πολέμου μέσα από τα λόγια ενός νεκρού μικρού κοριτσιού.Με αφορμή αυτήν την τραγική περιγραφή, να παρουσιάσετε τις επιπτώσεις των πολεμικών συγκρούσεων στα παιδιά σε ένα κείμενο 150-200 λέξεων. (μονάδες 15)
Ενδεικτική Απάντηση:
👉Στο ποίημα περιγράφονται τα δεινά του πολέμου, μέσα από τα μάτια ενός θύματος του πολέμου, που είναι ένα μικρό κοριτσάκι. Το νεκρό κορίτσι ζητά από τους ιθύνοντες να σταματήσουν τον πόλεμο, να μην σκοτώνονται αθώες ψυχές και ειδικά μικρά παιδιά. Γιατί τα παιδιά τραυματίζονται ανεπανόρθωτα από τις εμπόλεμες συγκρούσεις, με τραύματα τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Αισθάνονται ανασφάλεια, φόβο και ανησυχία για το μέλλον, το οποίο προδιαγράφεται αβέβαιο γι αυτά. Επίσης εξοικειώνονται με τη βία χάνοντας ην παιδική τους αθωότητα από πολύ μικρή ηλικία και οι ψυχές τους διακατέχονται από μίσος και επιθυμία εκδίκησης. Τέλος, δεν έχουν τη δυνατότητα να μορφωθούν και να μεγαλώσουν με τις αντίστοιχες παροχές που έχουν αλλά τα παιδιά που δεν ζουν εμπόλεμες καταστάσεις, καθώς πολλές φορές χάνουν και τους γονείς τους στον πόλεμο και ζουν τον γολγοθά της ορφάνιας.
Πηγές:
