"Η οικογένεια που όλο ψάχνει κάτι ανώτερο" (Βασίλης Αμανατίδης)

Γονείς τέρατα...

Ποτίζουν τη ψυχή των παιδιών τους διαρκώς με τύψεις, με ενοχές και με κακία....
Την πληγώνουν ανεπανόρθωτα!
Επειδή δεν υπακούνε!
Επειδή δεν "βαράνε προσοχή"!
Επειδή δεν υποκύπτουν στη χειραγώγηση!
Επειδή έχουν δικά τους όνειρα!
Επειδή παλεύουν γι αυτά!
Επειδή βλέπουν το άδικο και το υποδεικνύουν με τη στάση τους!
Εγκληματικές συμπεριφορές που αυτοαποκαλούνται "αγαπητικές"!
"Από αγάπη σου τα λέω εγώ....",
"Σ' αγαπώ και τα λέω για το καλό σου..."
Κατά βάθος, όμως, θέλουν να σε διαλύσουν...
Να σε εξουθενώσουν...
Να σε τερματίσουν...
Μην αναρωτιέστε γιατί φτάσαμε ως εδώ...
Αυτοί οι "γονείς" κάνουν τα πάντα για την αυτοδικαίωσή τους...
Πατούν επί "πτωμάτων" για να έχουν κύρος, αναγνώριση και καταξίωση στην κοινωνία...
Κρύβουν τεχνηέντως το σαράκι που τους τρώει...
Τη σήψη τους την καλύπτουν με όλα τα εγκόσμια πτυχία, τίτλους, θέσεις κι αξιώματα...
(Δικά τους ή των παιδιών τους...)
Άνθρωποι αξιολύπητοι...
Δίχως προοπτική μετανοίας...

**********************************************

Βασίλης Αμανατίδης,

"Η οικογένεια που όλο ψάχνει κάτι ανώτερο"

[Ενότητα Ι. Παιδική ηλικία]

Πάντα έβαφαν το σπίτι τους λευκό.
Μια μέρα ο μπαμπάς έκανε μεταπτυχιακό.
Η μαμά έκανε κι αυτή μετά.
Το κορίτσι ακολούθησε με επιτυχία
την παράδοση.
Το αγοράκι λέει: "Εγώ";
Βάψαν πάλι το σπίτι τους λευκό.
Υπήρχε μία κόκκινη καμινάδα.
Αγαπούσαν ολόκληρο το σπίτι – ήταν
σπίτι τους, όμως
βαφότανε λευκό, αύριο κοκκίνιζε.
Ο μπαμπάς είπε: "Ας κάνω λοιπόν διδακτορικό".
Η μαμά: "Να κάνω ένα κι εγώ".
Το κορίτσι λέει: "Θα κάνω ό,τι και η μαμά".
Το αγοράκι: "Μου αρέσει αυτή η καμινάδα..."
Πήγαν το καλοκαίρι στη θάλασσα διακοπές:
Κολυμπάει ο μπαμπάς, η θάλασσα είναι μωβ!
Κολυμπάει η μαμά, η θάλασσα είναι πράσινη!
Και το κορίτσι στο τέλος, βεραμάν!
Το αγόρι λέει: "Εγώ
δεν ξέρω κολύμπι σε θάλασσα πράσινη, μωβ,
βεραμάν. Ξέρω κολύμπι μόνο σε θάλασσα μπλε. Κι αν..."
(Και θάφτηκε αμέσως στην άμμο)
Λέει τότε ο μπαμπάς:
"Ας κάνουμε κάτι ανώτερο."
Λέει τότε η μαμά: "Τι άλλο όμως μας μένει;"
Το κοριτσάκι: "Πάμε στο σπίτι μας γρήγορα.
Να βάψουμε το σπίτι
πάλι"
(Το σπίτι τους δεν βρήκανε.
Μα βρήκανε την Καμινάδα.
Άσπρη.)
Είπαν: "Τουλάχιστον είναι λευκό. Μα
Πώς θα χωρέσουμε εδώ;"

Από τη συλλογή Τριαντατρία (2003)

https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=14875.0

https://www.facebook.com/vasilis.amanatidis/?locale=el_GR

https://poets.gr/el/poihtes/amanatidis-vasilis