Σάββατο 8 Μαρτίου 2025

Κάποτε είχα επισκεφθεί κι εγώ ένα μοναστήρι …

Κάποτε είχα επισκεφθεί κι εγώ ένα μοναστήρι… 
Σε μια πολύ κρίσιμη περίοδο της ζωής μου!
Κι έμεινα εκεί όλο το άγιο δωδεκαήμερο των Χριστουγέννων! Εμπειρία ζωής!!!
Έζησα τη ζωή των μοναχών…
Ακριβώς όπως περιγράφεται στο συγκεκριμένο κεφάλαιο του βιβλίου!
Εργασία, προσευχή και ελάχιστη ξεκούραση…
Η απολύτως απαραίτητη για τον οργανισμό μας…
Μπορεί και λιγότερη!

Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση το ότι δεν υπήρχε ΚΑΘΟΛΟΥ χρόνος για «σπατάλη»!
Προσπαθούσα να μάθω τα πάντα για τη μοναχική ζωή ρωτώντας τις μοναχές…
Αλλά κι αυτό έβλεπα ότι το θεωρούσαν κάτι σαν… αργολογία!
Προφανώς έπρεπε να με διδάξει η ζωή τους και το παράδειγμά τους, κι όχι τα λόγια τους!
Κάπως έτσι κατάλαβα ότι μπορεί και να τις βάζω σε πειρασμό! Να χασομερούν εξαιτίας μου!
Ενώ θα έπρεπε να εργάζονται σιωπηλά κάνοντας νοερά προσευχή παράλληλα με το διακόνημά τους...
(Πόσοι από εμάς αναλωνόμαστε σε άπειρες συζητήσεις προσπαθώντας να πείσουμε για το «σωστό», δίχως να το αναθέτουμε απευθείας στον μόνο αρμόδιο, στον Θεό, κάνοντας ένθερμη προσευχή… Οι επόμενες σκέψεις μου…)
Αυτό το δωδεκαήμερο λοιπόν μου δίδαξε, πέρα απ΄όλα τ άλλα, ότι ο χρόνος μας είναι ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ!
Ότι δεν πρέπει να τον σπαταλούμε ούτε να τον θεωρούμε δεδομένο…
Επίσης μου δίδαξε και κάτι ακόμη…
Ότι για να δουλεύει σωστά ένα σπίτι, μια μονή, μια πόλη κι ένα κράτος κατ’ επέκταση θα πρέπει ΟΛΟΙ να έχουν έναν ΚΟΙΝΟ σκοπό και στόχο… Κάτι να τους ενώνει και κάτι να ποθούν ΌΛΟΙ ΜΑΖΙ το ίδιο!
Για έναν κοινό αλλά και προσωπικό σκοπό ΌΛΟΙ να μοχθούν και να θυσιάζουν τον χρόνο τους καθημερινά! Με αγάπη και χαρά… Από προσωπική, ελεύθερη επιλογή… Επειδή γνωρίζουν πως αυτό είναι το καλό και για το καλό τους! Κι όχι επειδή το απαιτεί ένας ηγούμενος, ένας προϊστάμενος, ένα αφεντικό, ένα κράτος κ.λπ
Εκεί έμαθα πως πρέπει να εργάζομαι ασταμάτητα… Απνευστί, όπως έλεγαν! Για να μη με πειράξει το κακό! Ο πειρασμός! Για να μη με «ρίξει» σε μαύρες σκέψεις και απελπισία ποτέ…

Πόσοι από εμάς δουλεύουμε τόσο συνειδητά στη ζωή μας, όπως οι μοναχοί;!
Πόσοι από εμάς μοχθούμε για το κοινό καλό;!
Πόσοι από εμάς βλέπουμε το αντιπαράδειγμα καθημερινά μπροστά μας, αλλά ΔΕΝ το μιμούμαστε;!

Πώς ζητούμε δικαιοσύνη, δίχως να την αξίζουμε;!
Πώς απαιτούμε από το κράτος να μας συμπεριφέρεται ως ενήλικες και συνετούς πολίτες, όταν εμείς παιδιαρίζουμε;!
Πώς απαιτούμε σεβασμό, όταν εμείς από τη μια διαδηλώνουμε κι από την άλλη «καρναβαλίζουμε»;!

Συγνώμη για το μακροσκελές κείμενο, αλλά νομίζω πως θα έπρεπε να το πιάσουμε ξανά ΟΛΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ!
Και τότε ίσως αρχίσουν να μας παίρνουν ΟΛΟΙ στα σοβαρά…
Τότε ίσως μας δώσει κι ο Θεός τους άρχοντες που θα έπρεπε!
Γιατί τώρα έχουμε δυστυχώς αυτούς που μας αξίζουν… ("Κατά τον λαό κι οι άρχοντες" ...)

Γἐνοιτο…

Ο Θεός να δώσει…

Υ.Γ. Φυσικά και δεν αθωώνω κανέναν που προφανώς εγκλημάτισε και ΠΡΕΠΕΙ να λογοδοτήσει, αλλά ήθελα να τονίσω το πόσο σημαντικό είναι να διορθώνουμε πρώτα τον εαυτό μας... Και να κάνουμε επιτέλους ο καθένας μας την αυτοκριτική που απαιτείται...

4.3.2025

Φιλολογική Παιδεία

https://keybooks.gr/product/to-dwro-stefanos-xenakis/?srsltid=AfmBOorbRuGTA58GmPepJpctsGXrw-8Hav0-fLIUPHaNWlmMr-3gY89M

https://keybooks.gr/the-author/%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BE%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82/?srsltid=AfmBOooVEHUIHIJykGeC0aOBqWyng24vBRjfwS90qclDxRRB4Wsi7tWR

https://www.public.gr/product/books/greek-books/family-home/self-improvement-body-and-spirit/to-doro/1749790?utm_source=google&utm_medium=cpc&utm_campaign=PMax_GENERIC_Villains&gad_source=1&gclid=Cj0KCQjwm7q-BhDRARIsACD6-fVe6QC97PDURETMLX8-mLvXTtVHGmnPuU2HUZ6AeoxK-xDR5OnPqscaAtkLEALw_wcB










Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου