Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026

Οθόνες - Ψηφιακός Ευνουχισμός: Το «Ναρκωτικό» που Λιώνει τον Εγκέφαλο των Παιδιών

 Οθόνες - Ψηφιακός Ευνουχισμός: 

Το «Ναρκωτικό» που Λιώνει τον Εγκέφαλο 

των Παιδιών


Συγγραφέας: Dr. Δημήτριος Κίμογλου | Level 7 Dip. Psychology, Neuroscience (Harvard ), Oncology & Immunology (Harvard), Medicinal Chemistry (MGH), Certified Genomic Data Analyst & Molecular Biology / John Hopkins University / MIT Certified Genetics (ACE) American Council

 Αυτό που κρατάει το παιδί σου αυτή τη στιγμή στα χέρια του δεν είναι μια συσκευή διασκέδασης· είναι ένας νευροχημικός εισβολέας. Αν του έδινες μια σύριγγα με ηρωίνη, η κοινωνία θα σε φυλάκιζε. Του δίνεις όμως ένα smartphone και το αποκαλείς «εκπαίδευση». Η επιστήμη πλέον είναι ξεκάθαρη: Οι οθόνες προκαλούν δομικές βλάβες στον εγκέφαλο που θυμίζουν βαριά τοξικομανία.

1. Λοβοτομή σε Real-Time: Η Ατροφία του Φλοιού

Ενώ το παιδί σου κάνει scroll, ο Προμετωπιαίος Φλοιός του (το σημείο που μας ξεχωρίζει από τα ζώα, υπεύθυνο για τη λογική και την ηθική) κυριολεκτικά μαραίνεται.

Η Βλάβη: Η φαιά ουσία λεπταίνει πρόωρα. Ο εγκέφαλος «κόβει» συνάψεις που θεωρεί άχρηστες επειδή η οθόνη τα δίνει όλα έτοιμα.

Το Αποτέλεσμα: Δημιουργούμε μια γενιά με μηδενικό αυτοέλεγχο, ανίκανη να διαχειριστεί τη ματαίωση, που θα ξεσπά σε κρίσεις οργής γιατί ο εγκέφαλός της δεν έχει πλέον τα «φρένα» για να σταματήσει την παρόρμηση.

2. Η Καμένη Γη του Συστήματος Ανταμοιβής

Κάθε video των 15 δευτερολέπτων είναι μια «γραμμή» ντοπαμίνης. Ο εγκέφαλος ενός παιδιού είναι ένα εργοτάξιο. Όταν τον πλημμυρίζεις με τεχνητή ντοπαμίνη, οι υποδοχείς καίγονται.

Η Βλάβη: Downregulation (Υπορύθμιση) των υποδοχέων D2.

Το Αποτέλεσμα: Το παιδί παθαίνει μόνιμη ανηδονία. Τίποτα στον πραγματικό κόσμο —ούτε το παιχνίδι, ούτε η φύση, ούτε η αγκαλιά— δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την ένταση της οθόνης. Έχεις έναν «ζωντανό νεκρό» που νιώθει χαρά μόνο μπροστά από μια πηγή φωτός.

3. Η Αποσύνθεση της Λευκής Ουσίας (Το Short-Circuit)

Η λευκή ουσία είναι τα καλώδια επικοινωνίας του εγκεφάλου. Μελέτες δείχνουν ότι στα παιδιά-χρήστες, τα καλώδια αυτά είναι αποδιοργανωμένα και ασθενή.

Η Βλάβη: Μειωμένη μυελίνωση (το μονωτικό υλικό των νεύρων).

Το Αποτέλεσμα: Ο εγκέφαλος «ρετάρει». Η σκέψη αργεί, ο λόγος φτωχαίνει, η μνήμη καταρρέει. Είναι η γέννηση της Ψηφιακής Άνοιας.

4. Η Δολοφονία της Φαντασίας και της Ενσυναίσθησης

Όταν ο εγκέφαλος καταναλώνει έτοιμες εικόνες, ο δεξιός βρεγματικός λοβός και οι κατοπτρικοί νευρώνες (υπεύθυνοι για να νιώθουμε τον πόνο του άλλου) μένουν αδρανείς.

Η Βλάβη: Λειτουργική αποσύνδεση των κέντρων συναισθήματος.

Το Αποτέλεσμα: Μια γενιά ψηφιακών κοινωνιοπαθών. Παιδιά που δεν μπορούν να διαβάσουν τις εκφράσεις του προσώπου, που δεν νιώθουν συμπόνια, που ζουν σε μια φούσκα ναρκισσισμού.

5. Το Μπλε Φως ως Βιολογικό Όπλο

Η ακτινοβολία των οθονών «ξεγελά» την επίφυση, σταματώντας τη μελατονίνη.

Η Βλάβη: Μόνιμη διαταραχή του κιρκάδιου ρυθμού και καταστροφή του γλυμφατικού συστήματος (το πλυντήριο του εγκεφάλου).

Το Αποτέλεσμα: Ο εγκέφαλος δεν καθαρίζει ποτέ από τα τοξικά απόβλητα. Το παιδί σου ξυπνάει κάθε μέρα με έναν εγκέφαλο «δηλητηριασμένο» από την ίδια του τη μεταβολική δραστηριότητα.

Οι CEO της Silicon Valley στέλνουν τα παιδιά τους σε σχολεία χωρίς οθόνες. Ξέρουν τι πουλάνε. Τα στέλνουν σε σχολεία όπως το Waldorf School of the Peninsula.

Μηδενική Τεχνολογία: Στις τάξεις αυτών των σχολείων δεν υπάρχουν ούτε tablets, ούτε laptops, ούτε διαδραστικοί πίνακες. Τα παιδιά χρησιμοποιούν χαρτί, μολύβι, πηλό και ξύλο.

Η Φιλοσοφία: Η μάθηση βασίζεται στην κίνηση, τη δημιουργικότητα και την ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Η Αντίφαση: Την ώρα που οι εταιρείες τους σχεδιάζουν αλγορίθμους για να κρατούν τον χρήστη «κολλημένο» στην οθόνη (μέσω του Infinite Scroll και των Notifications), οι ίδιοι προστατεύουν τα παιδιά τους από αυτά ακριβώς τα Κυκλώματα.



Κυριότερες Επιστημονικές Πηγές

Μελέτη ABCD (Adolescent Brain Cognitive Development): Πρόκειται για τη μεγαλύτερη μακροχρόνια μελέτη στις ΗΠΑ (χρηματοδοτούμενη από το National Institutes of Health - NIH). Τα πρώτα δεδομένα έδειξαν ότι παιδιά που χρησιμοποιούν οθόνες πάνω από 7 ώρες τη μέρα παρουσιάζουν πρόωρη λέπτυνση του εγκεφαλικού φλοιού (cortical thinning).


Περιοδικό JAMA Pediatrics (2019): Μελέτη του Cincinnati Children’s Hospital χρησιμοποίησε μαγνητικές τομογραφίες (DTI) και απέδειξε ότι η υψηλή χρήση οθονών σε προσχολική ηλικία συνδέεται με μειωμένη δομική ακεραιότητα της λευκής ουσίας σε περιοχές που υποστηρίζουν τη γλώσσα και τον γραμματισμό.


Dr. Andrew Huberman (Stanford School of Medicine): Ο καθηγητής Νευροβιολογίας έχει αναλύσει εκτενώς πώς το "visual pursuit" των οθονών και η συνεχής έκκριση ντοπαμίνης προκαλούν υπορύθμιση των υποδοχέων (downregulation), οδηγώντας σε ελλειμματική προσοχή και ανηδονία.


Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (WHO): Το 2019 εξέδωσε επίσημες οδηγίες που συνιστούν μηδενική έκθεση σε οθόνες για παιδιά κάτω των 2 ετών και αυστηρό περιορισμό (1 ώρα) για παιδιά έως 5 ετών, αναγνωρίζοντας τους κινδύνους στην ανάπτυξη.


Dr. Manfred Spitzer (Digital Dementia): Ο Γερμανός νευροεπιστήμονας στο βιβλίο του "Ψηφιακή Άνοια"  παραθέτει δεκάδες έρευνες για το πώς η ψηφιακή υπερφόρτωση εμποδίζει τον σχηματισμό της μακροπρόθεσμης μνήμης και των νευρωνικών συνάψεων.
Το Παράδειγμα της Silicon Valley (Social Evidence)

The New York Times (2018): Άρθρο με τίτλο "The Digital Gap Between Rich and Poor Kids Is Becoming a Chasm" περιγράφει πώς τα στελέχη της τεχνολογίας απαγορεύουν τις οθόνες στα σπίτια τους και επιλέγουν σχολεία τύπου Waldorf, ενώ η τεχνολογία «πλασάρεται» στα δημόσια σχολεία των φτωχότερων περιοχών>>.


Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2026

Με τι θα ασχοληθούμε στα 10 πρώτα Vip Class μαθήματα στο κανάλι μας στο Youtube;

▪︎Η θεματολογία των 10 πρώτων Vip Class μαθημάτων μας 

για φιλολόγους!📚✍️📖


▪︎Αν θέλεις να γίνεις κι εσύ Vip Member στο κανάλι μας, πάτησε στον παρακάτω σύνδεσμο και ακολούθησε τα βήματα! 
Είναι πολύ απλό!👇


ΥΓ. Τα Vip Class μαθήματα απευθύνονται σε φοιτητές φιλολογίας ή σε νέους συναδέλφους φιλολόγους! 

🆘️(Προσοχή: να κάνεις τη συνδρομή σου από κινητό android ή από υπολογιστή με λειτουργικό σύστημα windows! Τα iphone έχουν διαφορετικές χρεώσεις!)🙂





Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2026

Η Θεματολογία των πρώτων 10 βίντεο για συνδρομητές Γυμνασίου/Λυκείου!

Η Θεματολογία των πρώτων 10 βίντεο 

για συνδρομητές Γυμνασίου/Λυκείου📚✍️📖

▪︎Αν θέλεις να γίνεις κι εσύ Top (Γυμνάσιο), Premium Α' ή Premium Β' (Α' ή Β'Λυκείου αντίστοιχα) ή Gold Member (Γ'Λυκείου) 
στο κανάλι μας,  πάτησε στον παρακάτω σύνδεσμο και ακολούθησε τα βήματα! 
Είναι πολύ απλό!👇


🆘️(Προσοχή: να κάνεις τη συνδρομή σου από κινητό android ή από υπολογιστή με λειτουργικό σύστημα windows! Τα iphone έχουν διαφορετικές χρεώσεις!)🙂





Πέμπτη 22 Ιανουαρίου 2026

Εφηβεία και αλγόριθμοι

Εφηβεία και αλγόριθμοι

15.01.2026

Ανδρέας Γ. Μαρκαντωνάτος, Μαρία Γεωργούση

Minimalist illustration of a person wearing a hoodie standing alone in a geometric corner space, looking down at a mobile phone screen, illustrating solitude and digital connection.

Ενα από τα πιο ανησυχητικά φαινόμενα της σύγχρονης εποχής μας είναι ο τρόπος με τον οποίον οι αλγόριθμοι του διαδικτύου επηρεάζουν καταλυτικά τη συμπεριφορά, τον ψυχισμό και τελικά την προσωπικότητα των νέων. Η λειτουργία των αλγορίθμων – επαναληπτική, επίμονη, πανταχού παρούσα – διαμορφώνει σταδιακά ένα περιβάλλον, στο οποίο ο έφηβος δέχεται αδιαλείπτως ερεθίσματα που δεν επιλέγει συνειδητά, αλλά του επιβάλλονται ως «φυσική» συνέχεια όσων έχει ήδη δει ή ακούσει. Αυτό το ψηφιακό φίλτρο της πραγματικότητας δεν είναι επ’ ουδενί αθώο· αντιθέτως, εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τη διάπλαση της μέλλουσας γενιάς.

Οι αλγόριθμοι ειδικότερα συλλέγουν δεδομένα από κάθε ενέργεια του χρήστη (likes, dislikes, αναζητήσεις, παρακολούθηση βίντεο) και επιστρέφουν αδιάκοπα περιεχόμενο παρόμοιο με αυτό που ο ίδιος προτιμά. Οταν πρόκειται για την αγορά μιας ηλεκτρικής συσκευής, αυτή η αλγοριθμική διευκόλυνση μπορεί να είναι εξόχως εξυπηρετική. Οταν όμως αφορά έναν έφηβο, ο οποίος προσελκύεται από σκηνές ωμής βίας, χονδροειδείς αστεϊσμούς, ρατσιστικά βίντεο ή ψηφιακό περιεχόμενο που ευτελίζει την ανθρώπινη υπόσταση, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας αληθινός βομβαρδισμός από τοξικά μηνύματα. Οι έφηβοι δεν βλέπουν πλέον ό,τι αναζητούν· βλέπουν ό,τι ο αλγόριθμος θεωρεί ότι αυτοί δήθεν θέλουν να παρακολουθήσουν.

Η ευαλωτότητα των νέων είναι βεβαίως δεδομένη. Βρίσκονται σε ηλικία όπου οι άμυνες απέναντι στη δύναμη της εικόνας είναι ισχνές, η ανάγκη κοινωνικής αποδοχής έντονη και η προσωπικότητα ακόμη υπό διαμόρφωση. Η κατάσταση επιδεινώνεται, όταν οι γονείς, λόγω απουσίας, κόπωσης ή αδυναμίας, δεν αποτελούν σταθερό σημείο αναφοράς. Στα σπίτια όπου λείπουν η άδολη στοργή και η ουσιαστική παρουσία των ενηλίκων, το διαδίκτυο γίνεται το βασικό υποκατάστατο φροντίδας, καθοδήγησης, ακόμη και διαπαιδαγώγησης.

Ο έφηβος, μόνος απέναντι στον παγερό κόσμο της οθόνης, εκτίθεται διαρκώς σε πρότυπα που προβάλλουν την άσκηση σωματικού και ψυχολογικού καταναγκασμού επί ευπαθών ομάδων του πληθυσμού, την κατάχρηση οποιουδήποτε είδους νόμιμης εξουσίας και δικαιοδοσίας, την περιφρόνηση της ανθρώπινης οντότητας, την απαξίωση του φυσικού κόσμου. Το πιο επικίνδυνο στοιχείο είναι ότι αυτά τα ερεθίσματα συνδέονται άρρηκτα με την ευχαρίστηση. Το βίαιο παιχνίδι γίνεται «διασκέδαση».

Το προσβλητικό βίντεο προκαλεί «γέλιο». Η καταρράκωση της αξιοπρέπειας μετατρέπεται σε ψηφιακό «θέαμα». Ετσι ο υπό σχηματισμό εγκέφαλος μαθαίνει, σχεδόν ασυνείδητα, να συσχετίζει τη βία και την επιθετικότητα με απολύτως θετικά συναισθήματα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Πλάτων στο περίφημο έργο του Νόμοι επισημαίνει ότι το είδος και το περιεχόμενο των παιδικών παιγνιδιών καθορίζει εν πολλοίς το ήθος του μελλοντικού πολίτη.

Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι ο κίνδυνος αυτός δεν είναι αναπόδραστος και η αλγοριθμική επανάληψη δεν συνεπάγεται κατ’ ανάγκην ιδεοληπτική πλύση του νεαρού εγκεφάλου. Πιθανότατα, ο ώριμος ενήλικας, που διαθέτει, πλην των άλλων, και ισχυρή κριτική σκέψη, δεν κινδυνεύει σοβαρά. Ομως ο έφηβος, ο οποίος διακατέχεται από την αγωνία της κοινωνικής αποδοχής, υιοθετεί εύκολα ό,τι συγκινεί τα πλήθη των συνομηλίκων του. Με το γονεϊκό αντίβαρο άκρως αποδυναμωμένο, ο ίδιος καταλήγει εύκολο θύμα των αναρίθμητων διαδικτυακών συρμών. Ο αλγόριθμος δεν τον υπηρετεί· τον κατευθύνει. Σε μια ηλικία όπου η προσωπικότητα ακόμη οικοδομείται, ο νέος κινδυνεύει να «εμβολιαστεί» με κίβδηλες αξίες, όπως είναι η λατρεία του «φαίνεσθαι», ο ναρκισσισμός, η φιλοχρηματία, η εγωπάθεια και ο αριβισμός.

Ταυτόχρονα, παρατηρούμε νέους με δυσκολίες στη λήψη πρωτοβουλιών, αδυναμία συγκέντρωσης, έλλειψη ορίων και μειωμένη αντοχή στην απογοήτευση. Μετά την περίοδο της πανδημίας αυτά τα φαινόμενα έγιναν ακόμη πιο έντονα. Οι πνευματικοί ορίζοντες της νέας γενιάς ολοένα στενεύουν. Η αντίληψη της πραγματικότητας συχνά διαστρεβλώνεται. Πολλά αγόρια και κορίτσια αναπτύσσουν πλασματική εικόνα για το σώμα τους, αισθάνονται ανεπαρκείς απέναντι στα εξωπραγματικά υποδείγματα ομορφιάς που κατακλύζουν το διαδίκτυο και έτσι παρωθούνται σε διατροφικές ακρότητες και ψευδεπίγραφες στάσεις ζωής. Η βασανιστική αυτή σύγκριση τους εγκλωβίζει σε έναν φαύλο κύκλο: εθισμός στο διαδίκτυο, ακολουθούμενος από τεράστια ελάττωση της αυτοπεποίθησης και εν τέλει αναγκαστική απόσυρση από την πραγματική ζωή.

Αυτός ο καταστροφικός διάλληλος κύκλος πρέπει οπωσδήποτε να διακοπεί! Η προϊούσα ψηφιακή «μόλυνση», η έλλειψη συναισθηματικών αντιστηριγμάτων και η αδυναμία του σχολείου να παράσχει ουσιαστική παιδεία και ορθή αγωγή συνθέτουν μια δυστοπία που υποσκάπτει την ψυχική ανθεκτικότητα των νέων μας. Η έξοδος από αυτό το αλγοριθμικό «δεσμωτήριο» προϋποθέτει αντικειμενική ενημέρωση, ενίσχυση της αυτοκυριαρχίας του ατόμου και καλλιέργεια γνήσιων ενδιαφερόντων.

Το σχολείο, ως ο μοναδικός κοινωνικός θεσμός με αδιάλειπτη πρόσβαση στη νεανική ψυχή, οφείλει να αναλάβει αμέσως δράση. Οφείλει με άλλα λόγια να προσφέρει όχι μόνο γνώσεις και δεξιότητες, αλλά και κατάλληλα μέσα ψυχικής ενδυνάμωσης, αξιόπιστα εργαλεία κριτικής ανάλυσης και κυρίως ευχάριστες διεξόδους δημιουργικότητας. Η τέχνη, και ειδικότερα η ενεργή καλλιτεχνική ενασχόληση, μπορεί να λειτουργήσει ως ισχυρό αντίβαρο στη διαδικτυακή χειραγώγηση.

Η πρακτική αναστροφή των εφήβων με το θέατρο, τη μουσική, τον χορό και τις εικαστικές τέχνες θα τους ανυψώσει στο επίπεδο του δημιουργού, θα τους λυτρώσει από τη συναισθηματική αμβλύτητα και θα τους προστατεύσει από την επικείμενη «πολτοποίηση» της προσωπικότητάς τους. Μόνον επομένως μέσα από τη δημιουργία είναι δυνατόν η νέα γενιά να αντισταθεί στην ψηφιακή εξάρτηση, να ανακαλύψει ουσιώδες νόημα πέρα από την ψυχρή οθόνη και να παραμείνει αδέσμευτη και αυτεξούσια σε μιαν εποχή όπου οι αλγόριθμοι απειλούν να καθορίσουν όχι μόνο το τι βλέπουμε αλλά και το ποιοι είμαστε.

*Ο κ. Ανδρέας Γ. Μαρκαντωνάτος είναι καθηγητής της Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και διευθυντής του προγράμματος μεταπτυχιακών σπουδών «Παραστατικές Τέχνες» του ΕΑΠ.

*Η κυρία Μαρία Γεωργούση είναι μέλος του ειδικού εκπαιδευτικού προσωπικού με ειδίκευση στο Αρχαίο Θέατρο στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ.


Πηγή:










«Ο μηχανιστικός άνθρωπος χτίζει τοίχο προστασίας στο συναίσθημα»

Σάββας Σαββόπουλος: 

«Ο μηχανιστικός άνθρωπος χτίζει τοίχο προστασίας στο συναίσθημα»

Ο γνωστός ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Σάββας Σαββόπουλος ακτινογραφεί τη «μηχανιστική ζωή» και προτείνει τον αντι-ναρκισσισμό ως το αντίδοτο στην «παθολογική ερήμωση της μοναξιάς».

13.01.2026




Υπάρχει μια παράδοξη ησυχία στον κόσμο· μια ησυχία που δεν προκύπτει από τη γαλήνη ή την αρμονία αλλά από την αποσύνδεση. Ζούμε στις μέρες της απόλυτης ορατότητας, όπου όλα εκτίθενται κάτω από τον παραμορφωτικό φακό των κοινωνικών δικτύων, κι όμως, η ψυχή μοιάζει να έχει λουφάξει στο σκοτάδι και τη σιωπή. Για να μην πονάει. Αυτήν ακριβώς τη σιωπή προσπαθεί να ψηλαφήσει μέσα από το νέο του βιβλίο με τίτλο «Ο μηχανιστικός άνθρωπος» ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Σάββας Σαββόπουλος. Δεν πρόκειται απλώς για μια επιστημονική μελέτη ή για την οργανική συνέχεια του προηγούμενου πονήματός του «Η δημιουργία του ψυχοσωματικού ανθρώπου». Είναι μια πράξη κοινωνικής ανταπόδοσης.

Ο Σαββόπουλος μετατρέπει τις χιλιάδες ώρες κλινικής εμπειρίας του και το απόσταγμα από τη συστηματική διά βίου ενασχόλησή του με την Ψυχοσωματική σε δημόσιο λόγο που δεν θωπεύει, δεν χαρίζεται και δεν κανακεύει. Αλλά μπορεί να θεραπεύει. Προτείνοντας κάτι αυτονόητο αλλά συνάμα επαναστατικό: να τολμήσουμε ξανά τη σύνδεση με τους άλλους αλλά πριν απ’ όλα με την προσωπική ιστορία μας.


Πώς θα περιγράφατε τον «μηχανιστικό άνθρωπο»;

«Είναι ένας όρος που έρχεται από την Ψυχοσωματική Σχολή των Παρισίων. Θεμελιώθηκε από τον Πιερ Μαρτί και τον Μισέλ ντε Μουζάν. Ο “μηχανιστικός άνθρωπος” είναι το άτομο που λειτουργεί με έναν τρόπο που φαίνεται λογικός και προσαρμοσμένος, αλλά είναι άδειος από εσωτερική ζωή. Υπάρχει μια λειτουργική σχέση με την πραγματικότητα όπου είσαι παρών, αλλά απομονωμένος από τις σκέψεις και το συναίσθημά σου. Μηχανοποιούμαστε σε τέτοιον βαθμό που δεν έχουμε καν χρόνο να σκεφτούμε τον εαυτό μας ή να κάνουμε πράγματα για εμάς. Είναι μια ζωή χωρίς βάθος, μια ζωή επιφανειακή».

Αυτό συμβαίνει συνειδητά; Το επιλέγει κανείς για να επιβιώσει;

«Οχι, συμβαίνει συνήθως ασυνείδητα ως αμυντική διαδικασία. Ενεργοποιείται μετά από ένα τραύμα, γιατί το άτομο δεν θέλει να ξαναζήσει τον πόνο. Οπως λέω συχνά, είναι σαν να ακρωτηριάζουμε ένα κομμάτι τού Εγώ μας που βίωσε την εμπειρία. Είναι σαν να έχεις μια μεγάλη λοίμωξη σε ένα δάκτυλο και, επειδή φοβάσαι μην εξαπλωθεί, επιλέγεις να το κόψεις. Μαζί με το τραύμα όμως, στερείς και τη δυνατότητα να αισθάνεσαι. Αυτό έχει τεράστιες επιπτώσεις σε όλες τις λειτουργίες του ανθρώπου, στον τρόπο που σκέφτεται και σχετίζεται. Ζούμε σε έναν πολιτισμό όλο και πιο ναρκισσιστικό. Θέλουµε πολλά από τον άλλον, αλλά δεν δίνουµε εμείς».

Ενα παράδειγμα αυτής της αποσύνδεσης;

«Θυμάμαι έναν ασθενή μου που είχε χάσει τη γυναίκα του. Του είπα: “Πρέπει να σας κόστισε πολύ αυτό που συνέβη, ο χαμός της”. Και μου απάντησε με απόλυτη σοβαρότητα: “Ου, δεν φαντάζεστε, γιατρέ μου, η κηδεία της κόστισε 20.000 ευρώ”. Καταλαβαίνετε; Εβλεπε μόνο το πρώτο επίπεδο, το πρακτικό και το μετρήσιμο. Το συναίσθημα ήταν ερμητικά κλειστό. Εδώ είναι που υπεισέρχεται και ο όρος “αλεξιθυμία”, η πιο γνωστή λέξη στην ψυχοσωματική, η οποία εισήχθη από τον σπουδαίο Πέτρο Σιφναίο, τον έλληνα καθηγητή του Χάρβαρντ. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν δύο τρόποι να ερμηνεύσει κανείς αυτή τη λέξη. Η πρώτη εκδοχή είναι η καθαρά ετυμολογική: “Στερούμαι λέξεων για το θυμικό”. Δηλαδή, το άτομο αισθάνεται κάτι, αλλά δεν έχει το λεξιλόγιο για να το περιγράψει. Η δεύτερη εκδοχή, όμως, που είναι και η πιο βαθιά κλινικά, προέρχεται από το ρήμα “αλέξω”, που σημαίνει απωθώ, διώχνω. Σε αυτή την περίπτωση, ο μηχανιστικός άνθρωπος διώχνει τις λέξεις για το θυμικό. Χτίζει έναν τοίχο προστασίας ώστε το συναίσθημα να μην εισβάλει στη λογική του και τον ταράξει».

Εχετε δει περιπτώσεις όπου η σωματική ασθένεια οδήγησε σε ριζική εσωτερική αναθεώρηση;

«Πολλές. Θυμάμαι μια γυναίκα που ζούσε με έναν απόλυτα μηχανιστικό τρόπο. Σημειολογικά θα έλεγε κανείς πως έβλεπε τον κόσμο μόνο μέσα από τις φωτογραφίες που τραβούσε. Ηθελε να τον φυλακίζει στο φιλμ, αλλά στην καρδιά της δεν έμενε τίποτα. Στην πορεία αποκαλύφθηκε το βάθος του τραύματος: είχε υποστεί μια αιμομικτική κακοποίηση, μια εμπειρία τόσο συντριπτική που την ανάγκασε να παγώσει κάθε συναίσθημα για να μπορέσει να συνεχίσει να υπάρχει. Η γυναίκα αυτή νόσησε από καρκίνο. Κάποια στιγμή ενώ η κατάσταση της υγείας της ήταν πλέον οριακή, συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Μια μέρα στο μεσοδιάστημα από την ακτινοθεραπεία της στο νοσοκομείο και τη συνεδρία μας αποφάσισε να πάει μια βόλτα στην Πεντέλη. Πήρε ένα σουβλάκι, κάθισε σε ένα παγκάκι, κοίταγε τα δέντρα και άκουγε τα πουλιά να κελαηδούν. Αργότερα στη συνάντησή μας με κοίταξε και μου είπε: “Θεέ μου, αυτή την ομορφιά, γιατί δεν την είδα ποτέ;”. Εχει πεθάνει τόσα χρόνια αυτή η γυναίκα, αλλά δεν την ξεχνώ».

Είναι δηλαδή αναστρέψιμη η «μηχανοποίηση»;

«Αυτή είναι η δουλειά που κάνουμε ως ψυχαναλυτές: μια διαδικασία ξυπνήματος, αφύπνισης. Ακόμα και η αρρώστια – εννοώ τη σωματική ασθένεια – μπορεί να γίνει ένας δάσκαλος που σου λέει: “Δεν το έμαθες καλά, ξαναπάρ’ το αλλιώς”. Στόχος είναι να βρούμε έναν τρόπο που θα γίνουμε αντι-μηχανιστικοί. Να γίνουμε βασικά άνθρωποι που ερχόμαστε σε επαφή με την ιστορία μας και δεν τη φοβόμαστε. Που βρίσκουμε άλλους να αποδέχονται την ιστορία μας και εμείς τη δική τους».

Τι απασχολεί τους ανθρώπους σήμερα; Ποιο είναι το κυρίαρχο ερώτημα;

«Η μοναξιά. Είναι ένα θέμα εξαιρετικά σημαντικό, ειδικά όταν η μοναξιά μετατρέπεται σε ερήμωση. Δεν αναφέρομαι στη δημιουργική μοναχικότητα που μπορεί κάποιος να απολαύσει, αλλά σε μια μοναξιά που κινητοποιεί παθολογία. Είναι τόσο εκτεταμένο το φαινόμενο, που δεν είναι τυχαίο ότι στην Ιαπωνία ίδρυσαν υπουργείο Μοναξιάς. Το ίδιο συμβαίνει και στη Μεγάλη Βρετανία, όπου υπάρχει πλέον υπουργός Μοναξιάς».


Κύριε Σαββόπουλε, μπορούμε οι άνθρωποι να επανασυνδεθούμε;

«Νομίζω ναι. Είμαι πολύ αισιόδοξος. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να ξαναβρούμε τον εαυτό μας από το να ξανασυναντηθούμε. Πρέπει οι δρόμοι μας, από απλά περάσματα που είναι σήμερα για να τρέχουμε στις δουλειές μας, να γίνουν ξανά τόποι συνάντησης. Θα πρέπει, όπως είναι μόδα σήμερα ο ναρκισσισμός, να γίνει μόδα ο αντι-ναρκισσισμός. Να γίνουμε πιο απλοί. Να ξεχάσω την ιδιοτέλεια και να ενδιαφερθώ για τον άλλον. Οχι μόνο για το δικό μου παιδί, αλλά και για το παιδί του άλλου. Οχι μόνο για τον αδελφό μου αλλά και για τον αδελφό του άλλου. Αυτό είναι το αντίδοτο».


INFO: Το βιβλίο του Σάββα Σαββόπουλου «Ο Μηχανιστικός Άνθρωπος – Σιωπές της Ψυχής, Ρωγμές του Σώματος» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.




Πηγή:













Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2026

Καποδίστριας!

Σήμερα είδαμε την ταινία "Καποδίστριας"...
Κι επειδή μου στείλατε πολλοί μήνυμα να σας πω τη γνώμη μου, την αναρτώ εδώ δημόσια...

"Μετάγγιση αγιότητας και πρόγευση παραδείσου!"

Οι κριτικές υπήρξαν πολλές και διαφορετικές...
Αναμενόμενο...

Η λάσπη που δέχθηκε η ταινία και οι συντελεστές της εξαρχής ήταν μεγάλη...
Κι αυτό αναμενόμενο...
Ξεβόλεψε πολλούς και ξεσκέπασε πολλά...

Οι έπαινοι και οι διθύραμβοι για την ταινία ήταν
κι αυτοί αναμενόμενοι!
Η λέξη "αριστούργημα" είναι φτωχή...
Δεν υπάρχουν λόγια ικανά να την περιγράψουν...
Εμπειρία ζωής, που θα πρέπει να τη δουν όλοι και ιδίως οι μαθητές σε όλα τα σχολεία!

"Ελευθερία χωρίς μόρφωση και αλήθεια είναι ανάπηρη ελευθερία" , είπε ο Κυβερνήτης της Ελλάδος!

Η σκηνή με τον Βαγγελάκη, το μικρό παιδί και το γράμμα που παραδίδει στον Καποδίστρια ανατριχιαστική!
 
Ξεσήκωσε θύελλες, λοιπόν, γιατί ξέθαψε μεγάλες αλήθειες... Γιατί ξεκουκούλωσε όσα τεχνηέντως διαχρονικά όλοι από τη μεριά τους έκρυβαν κάτω από το χαλί και έκαναν τα στραβά μάτια...

(Ακόμα αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ δεν εξετάζονται τα παιδιά στις πανελλαδικές το κεφάλαιο που αναφέρεται στο έργο του Καποδίστρια...)

Κλείνοντας θα πω μόνο αυτό...
Πάντοτε η αλήθεια λειτουργεί ως καθρέφτης...
Και σε ξεγυμνώνει...
Και στην ταινία αυτήν προβλήθηκαν ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες...
Και ξεγυμνώθηκαν άπαντες...
Και οι χαρακτήρες τους
Και οι προθέσεις τους!
Ειπώθηκαν ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ!

Κι αν δυσανασχέτησες με την ταινία είναι μάλλον γιατί ταυτίστηκες με όσα στιγμάτισε η ταινία... Δεν βρίσκω άλλον προφανή λόγο...

Γιατί η αληθινή τέχνη δε θέλει εξεζητημένα εφέ, φιοριτούρες και υπερπαραγωγές για να τη θαυμάσεις... Μιλάει στην ψυχή σου ακόμα και με μια σιωπή.. Με ένα βλέμμα...

Το να κάνεις μια τέτοια ταινία ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ είναι επανάσταση!
Ή καλύτερα... Δώρο Θεού...
 
Ο πρωταγωνιστής φοβερός...
Δεν υποδύθηκε τον Ιωάννη Καποδίστρια, αλλά τον ενσάρκωσε! Σοκαριστικό! (Ένιωθες ότι βλέπεις τον ίδιο κι ότι ζεις εκείνα τα χρόνια!)

Η φωνή της Νεκταρίας Καραντζή έκανε ορισμένες σκηνές ανατριχιαστικές... Εξαιρετική επιλογή! Όπως και η μουσική επένδυση της ταινίας φοβερή!

Θερμά συγχαρητήρια λοιπόν σε όλους!

Αισθάνομαι πως οι καιροί άλλαξαν...
Δόξα τω Θεώ!
Και πως η αναγέννηση ξεκίνησε...
Αμήν!
Γένοιτο!

Φιλολογική Παιδεία
9/1/2026






Τρίτη 6 Ιανουαρίου 2026

Βασικό Λεξιλόγιο για το Αδίδακτο Κείμενο στα Αρχαία Ελληνικά!

 


 Βασικό λεξιλόγιο για το Αδίδακτο Κείμενο των Αρχαίων Ελληνικών Προσανατολισμού, Γ' Λυκείου! 
Εύχομαι να φανεί χρήσιμο και να βοηθήσει μαθητές και μαθήτριες να αγαπήσουν το αδίδακτο κείμενο, που τόσο πολύ τους δυσκολεύει διαχρονικά!

Tip: Να βάζετε σε fullscreen όλα τα αρχεία που είναι σε μορφή flipbook, όπως αυτό, για να τα βλέπετε καλύτερα και να τα μελετάτε πιο ευχάριστα!

Copywrite: Φιλολογική Παιδεία©




Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2026

Αδίδακτο Κείμενο - Λυσίου, Κατά Νικομάχου, 31-33

Λυσίου, Κατὰ Νικομάχου, 31-33



Παρεσκευασμένοι [γὰρ] τινές εἰσι καὶ τῶν φίλων καὶ τῶν τὰ τῆς πόλεως πραττόντων δεῖσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ· ὧν ἐγὼ ἡγοῦμαι ἐνίοις προσήκειν ὑπὲρ τῶν ἑαυτοῖς πεπραγμένων ἀπολογεῖσθαι πολὺ μᾶλλον ἢ τοὺς ἀδικοῦντας σῴζειν προαιρεῖσθαι. Δεινὸν δέ μοι δοκεῖ εἶναι, ὦ ἄνδρες δικασταί, εἰ τούτου μὲν ἑνὸς ὄντος καὶ οὐδὲν ὑπὸ τῆς πόλεως ἠδικημένου οὐκ ἐπεχείρησαν δεῖσθαι ὡς χρὴ παύσασθαι εἰς ὑμᾶς ἐξαμαρτάνοντα, ὑμᾶς δὲ τοσούτους ὄντας καὶ αἠδικημένους ὑπὸ τούτου πείθειν ζητήσουσιν ὡς οὐ χρὴ δίκην παρ’ αὐτοῦ λαμβάνειν. Χρὴ τοίνυν, ὥσπερ καὶ τούτους ὁρᾶτε προθύμως σῴζοντας τοὺς φίλους, οὕτως καὶ ὑμᾶς τοὺς ἐχθροὺς τιμωρεῖσθαι, εὖ εἰδότας ὅτι τούτοις πρώτοις ἄνδρες ἀμείνους δόξετε εἶναι, ἐὰν παρὰ τῶν ἀδικούντων δίκην λαμβάνητε.

Λυσίου, Κατὰ Νικομάχου, 31-33


[Παρεσκευασμένοι [γὰρ] τινές εἰσι καὶ τῶν φίλων καὶ τῶν τὰ τῆς πόλεως πραττόντων δεῖσθαι ὑπὲρ αὐτοῦ·] [ὧν ἐγὼ ἡγοῦμαι ἐνίοις προσήκειν ὑπὲρ τῶν ἑαυτοῖς πεπραγμένων ἀπολογεῖσθαι πολὺ μᾶλλοντοὺς ἀδικοῦντας σῴζειν προαιρεῖσθαι.] [Δεινὸν δέ μοι δοκεῖ εἶναι, ὦ ἄνδρες δικασταί,] (εἰ τούτου μὲν ἑνὸς ὄντος καὶ οὐδὲν ὑπὸ τῆς πόλεως ἠδικημένου οὐκ ἐπεχείρησαν (οὗτοι) δεῖσθαι) (ὡς χρὴ παύσασθαι εἰς ὑμᾶς ἐξαμαρτάνοντα), ((εἰ)ὑμᾶς δὲ τοσούτους ὄντας καὶ ἠδικημένους ὑπὸ τούτου πείθειν ζητήσουσιν(οὗτοι)) (ὡς οὐ χρὴ δίκην παρ’ αὐτοῦ λαμβάνειν.) [Χρὴ τοίνυν, (ὥσπερ καὶ τούτους (ὑμεῖς)ὁρᾶτε προθύμως σῴζοντας τοὺς φίλους,) οὕτως καὶ ὑμᾶς τοὺς ἐχθροὺς τιμωρεῖσθαι, εὖ εἰδότας] (ὅτι τούτοις πρώτοις ἄνδρες ἀμείνους δόξετε(ὑμεῖς) εἶναι), (ἐὰν παρὰ τῶν ἀδικούντων δίκην λαμβάνητε. (ὑμεῖς))




ΕΙΣΑΓΩΓΗ


Ο Νικόμαχος, στον οποίο αναφέρεται το κείμενο από τον λόγο του Λυσία, είχε αναλάβει την αναγραφή των νόμων στις δημόσιες στήλες, ήταν δηλαδή ένας από τους δημόσιους γραμματείς. Ο Λυσίας επιχειρεί να πείσει τους δικαστές ότι πρέπει να καταδικαστεί ο Νικόμαχος, ο οποίος κατηγορείται για απάτη κατά την εκτέλεση των καθηκόντων του. Ο ρήτορας, με τα επιχειρήματά του στο συγκεκριμένο κείμενο, επικεντρώνει την προσοχή των δικαστών στο ποιόν των συνηγόρων και των πολιτικών φίλων του Νικόμαχου που θα προσπαθήσουν να τον υπερασπιστούν και προτρέπει το δικαστήριο να μην εξαπατηθεί και τον αθωώσει, αλλά, τηρώντας τις νόμιμες διαδικασίες, να τιμωρήσει στο πρόσωπο του Νικόμαχου όλους αυτούς που παραβιάζουν τους νόμους.

ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ


✅ πράττω τὰ τῆς πόλεως = πολιτεύομαι, ασχολούμαι με τα κοινά
✅ δέομαί τινος ὑπέρ τινoς = παρακαλώ κάποιον για χάρη άλλου,

✅ Το ρήμα «δέομαι» όταν χρησιμοποιείται σε δικανικούς λόγους έχει την εξής έννοια: «ικετεύω τους δικαστές για να υπερασπιστώ έναν κατηγορούμενο».

✅ ἔνιοι, -αι, -οι = μερικοί, κάποιοι

✅ προαιροῦμαι + απαρέμφατο = προτιμώ να, σκοπεύω να, επιδιώκω να

✅ δέομαί τινός τι = παρακαλώ κάποιον για κάτι

(«…ὡς χρὴ παύσασθαι»: σε άλλες εκδόσεις παραλείπεται το «ὡς χρή», οπότε η σύνταξη γίνεται με το απαρέμφατο «παύσασθαι»).

✅ ζητῶ + τελικό απαρέμφατο = ζητώ να
✅ ζητῶ τινα/τι = αναζητώ κάποιον/κάτι
(σε άλλες εκδόσεις αποδίδουν το σημείο: «…ὑπὸ τούτου αἰτήσουσιν ὡς οὐ χρὴ δίκην παρ’ αὐτοῦ λαμβάνειν»)

✅ τιμωροῦμαί τινα = τιμωρώ, εκδικούμαι κάποιον
✅ τιμωροῦμαί τινά τινος = τιμωρώ κάποιον εκδικούμενος για κάποιο παράπτωμα.
✅ τιμωρῶ ή τιμωροῦμαί τινι = βοηθώ, υπερασπίζω κάποιον.

✅ δίκην λαμβάνω παρά τινος = τιμωρώ κάποιον, παίρνω εκδίκηση από κάποιον
✅ δίκην δίδωμί τινι/ ὑπό τινος = τιμωρούμαι από κάποιον
✅ δίκην δίδωμι = δικάζομαι


ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΥΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΕΙΜΕΝΟΥ


«εἰ τούτου μὲν ἑνὸς ὄντος καὶ οὐδὲν ὑπὸ τῆς πόλεως ἠδικημένου οὐκ ἐπεχείρησαν δεῖσθαι»:
Δευτερεύουσα επιρρηματική αιτιολογική πρόταση. Εισάγεται με τον σύνδεσμο εἰ, γιατί δηλώνει υποθετική αιτιολογία. Εκφέρεται με οριστική αορίστου («οὐκ ἐπεχείρησαν»), γιατί δηλώνει το πραγματικό στο παρελθόν. Λειτουργεί ως υποκείμενο στην απρόσωπη έκφραση ψυχικού πάθους «δεινὸν εἶναι».

Παρατήρηση:
Οι δευτερεύουσες αιτιολογικές προτάσεις που ακολουθούν απρόσωπες εκφράσεις ψυχικού πάθους (δεινόν ἐστι, θαυμαστόν ἐστι κ.λπ.) λειτουργούν ως υποκείμενο αυτών.
Εισάγονται με το εἰ, όταν δηλώνεται υποθετική αιτιολογία.

(βλ. Πολ. Μπίλλα, Συντακτικό Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, Α΄, Β΄, Γ΄ Γυμνασίου, ΟΕΔΒ 2007, σελ. 100 και 153.)


«ὡς χρὴ παύσασθαι εἰς ὑμᾶς ἐξαμαρτάνοντα»:
Δευτερεύουσα ονοματική ειδική πρόταση. Εισάγεται με τον ειδικό σύνδεσμο ὡς γιατί εκφράζει υποκειμενική γνώμη. Εκφέρεται με οριστική ενεστώτα («χρὴ»), γιατί δηλώνει το πραγματικό στο παρόν. Λειτουργεί ως επεξήγηση στο εννοούμενο σε αιτιατική άμεσο αντικείμενο, του απαρεμφάτου «δεῖσθαι» («τοῦτο»).


«(ενν. εἰ) ὑμᾶς δὲ τοσούτους ὄντας καὶ ἠδικημένους ὑπὸ τούτου πείθειν ζητήσουσιν»:
Δευτερεύουσα επιρρηματική αιτιολογική πρόταση, που συνδέεται με την προηγούμενη αιτιολογική με τους παρατακτικούς αντιθετικούς συνδέσμους «μὲν … δὲ» (εννοείται ο σύνδεσμος εισαγωγής εἰ) και δηλώνει υποθετική αιτιολογία. Εκφέρεται με οριστική ενεστώτα («ζητήσουσιν»), γιατί δηλώνει το πραγματικό στο παρόν. Λειτουργεί, όπως και η προηγούμενη αιτιολογική, ως υποκείμενο στην απρόσωπη έκφραση ψυχικού πάθους «δεινὸν εἶναι».



«ὡς οὐ χρὴ δίκην παρ’ αὐτοῦ λαμβάνειν»:
Δευτερεύουσα ονοματική ειδική πρόταση. Εισάγεται με τον ειδικό σύνδεσμο ὡς γιατί εκφράζει υποκειμενική γνώμη. Εκφέρεται με οριστική ενεστώτα («οὐ χρή»), γιατί δηλώνει το πραγματικό στο παρόν. Λειτουργεί ως έμμεσο αντικείμενο στο απαρέμφατο «πείθειν» της προηγούμενης αιτιολογικής πρότασης.


«ὥσπερ καὶ τούτους ὁρᾶτε προθύμως σῴζοντας τοὺς φίλους»:
Δευτερεύουσα αναφορική παραβολική πρόταση. Εισάγεται με το αναφορικό επίρρημα ὥσπερ και με το δεικτικό επίρρημα «οὕτως» της κύριας πρότασης σχηματίζει το λεγόμενο παραβολικό ζεύγος που εκφράζει τρόπο. Εκφέρεται με οριστική ενεστώτα («ὁρᾶτε»), γιατί δηλώνει το πραγματικό στο παρόν. Λειτουργεί ως επιρρηματικός προσδιορισμός της σύγκρισης-παρομοίωσης (με την έννοια της μεταφορική αναλογίας, την έννοια του αναλογικού τρόπου σκέψης και όχι αναγκαστικά παρομοίωσης) στην κύρια πρόταση.


«ὅτι τούτοις πρώτοις ἄνδρες ἀμείνους δόξετε εἶναι»:
Δευτερεύουσα ονοματική ειδική πρόταση. Εισάγεται με τον ειδικό σύνδεσμο ὅτι γιατί εκφράζει αντικειμενική γνώμη. Εκφέρεται με οριστική μέλλοντα («δόξετε»), γιατί δηλώνει το πραγματικό στο μέλλον. Εξαρτάται από τη μετοχή γνωστικού ρήματος «εἰδότας» και λειτουργεί ως αντικείμενο αυτής.


«ἐὰν παρὰ τῶν ἀδικούντων δίκην λαμβάνητε»:
Δευτερεύουσα επιρρηματική υποθετική πρόταση. Εισάγεται με τον υποθετικό σύνδεσμο ἐὰν και εκφέρεται με υποτακτική («λαμβάνητε»). Με απόδοση την οριστική μέλλοντα του ρήματος της ειδικής πρότασης («δόξετε») σχηματίζει τον εξαρτημένο υποθετικό λόγο του προσδοκωμένου.

Υπόθεση: ἐὰν λαμβάνητε (ἐὰν + υποτακτική)
Απόδοση: δόξετε εἶναι = ἔσεσθε (οριστική μέλλοντα)



















Πηγή:



Η Φιλολογική Παιδεία στο Metabook! Αν ψάχνεις για μεταχειρισμένα βιβλία σε προσιτές τιμές και πολύ καλή κατάσταση...



Πάτησε εδώ:👇

metabook.gr/philologikipaideia




Κυριακή 4 Ιανουαρίου 2026

Παιδεία και Εκπαίδευση! Ποια είναι η διαφορά τους;

Παιδεία και Εκπαίδευση!
Ποια είναι η διαφορά τους;


Σ᾽ αυτό τον κόσμο οι άνθρωποι τείνουν να μπερδεύουν την εκπαίδευση με την παιδεία. Αν και τα δυο προέρχονται απ᾽ το ρήμα «παιδεύω», στην ουσία πρόκειται για δύο διαφορετικές έννοιες.

Η εκπαίδευση παρέχεται από τα σχολεία και πιστοποιείται με πτυχία, ενώ η παιδεία είναι αποτέλεσμα τόσο του περιβάλλοντος στο οποίο γαλουχήθηκες, όσο και προϊόν εσωτερικών ζυμώσεων του εκάστοτε ατόμου.

Όλοι όσοι ασχολούνται διαχρονικά με τα θέματα της Παιδείας και της εκπαίδευσης των νέων μας, ενώ φαίνεται να αναγνωρίζουν τον καταλυτικό ρόλο της παιδείας στη διαμόρφωση της κοινωνίας και του έθνους, μολαταύτα στην πράξη παρατηρούμε ότι, πολλές φορές, οι λύσεις που δίδονται ,με τον βαρύγδουπο μάλιστα τίτλο των μεταρρυθμίσεων, είναι ημιτελείς, αποσπασματικές και συχνά εκτός στόχου και το χειρότερο οπισθοδρομικές. Ο Πλάτων κάπου στον 5ο με 4ο αιώνα π.Χ. τόνιζε : «Πάσα τε επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία τις, και ου σοφία φαίνεται», δηλαδή κάθε επιστήμη, όταν χωρίζεται από τη δικαιοσύνη και την υπόλοιπη αρετή, γίνεται πανουργία και όχι σοφία.

Η παιδεία είναι αυτή που σου μαθαίνει να ξεχωρίζεις το καλό απ᾽ το κακό. Σε διδάσκει τι είναι δικαιοσύνη και τι σεβασμός. Απ᾽ την άλλη, η εκπαίδευση επιτελεί το ρόλο του μορφωτικού αγαθού μέσω του οποίου αποκτάς γνώσεις, που με τη σειρά τους θ᾽ αποτελέσουν εφόδιο για ένα καλό βιοτικό επίπεδο.

Στις μέρες μας, εν αντιθέσει με τα παλαιότερα χρόνια, υπάρχει τέτοια πληθώρα εκπαιδευτικών μέσων και πτυχίων που φτάνουν να γεμίσεις έναν τοίχο. Στην ουσία, όμως, οι άνθρωποι είναι απαίδευτοι. Οι παλιότεροι μπορεί να μην είχαν τη δυνατότητα να μορφωθούν, όμως, είχαν ιδιαίτερα αυξημένη την αίσθηση δικαίου. Τώρα γιατί εμείς χάσαμε την ουσία, είναι απορίας άξιο.

Η ουσία κρύβεται πίσω από τις λέξεις που χρησιμοποίησε ο Πλάτωνας..

Αρετή: Η υλοποίηση της ηθικής με έργα και στάση ζωής. Η ηθική εκπηγάζει από τη βιοθεωρία του ανθρώπου και τον οδηγεί προς τα άνω (άνω-θρώσκων). Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Ηρακλής πριν ξεκινήσει τους άθλους του, δηλαδή κατ’ ουσίαν τον δημόσιό του βίο, έπρεπε να επιλέξει μεταξύ αρετής και κακίας.

Επιστήμη:
Ετυμολογικά επ-ίσταμαι, ξέρω, γνωρίζω κάτι καλά, γνωρίζω σε βάθος. Και σ’ αυτό το σημείο ίσως υπάρχουν ελλείψεις ως προς το εκπαιδευτικό σύστημα, έχουμε όμως ως αποτέλεσμα μια νεολαία με τις κατά τεκμήριο περισσότερες -κυρίως τεχνικές- γνώσεις απ’ ό,τι οι προηγούμενες γενιές.

Σοφία: Είναι το απόσταγμα της εμπειρίας και της γνώσης που φιλτράρονται μέσα από τη δοκιμασμένη αρετή. Η σοφία δεν είναι απλή γνώση αλλά η ανώτερη αντίληψη του ανθρώπου για τη ζωή και τα πράγματα ως αποτέλεσμα της ώριμης σκέψεως. Είναι χαρακτηριστική η έλλειψη σοφίας στις μέρες μας ακόμη και σε μεγάλους και ώριμους ανθρώπους, διότι ακριβώς εξέλιπε η αρετή.

Πανουργία: δολιότητα εκπεφρασμένη – υλοποιημένη με περίτεχνους τρόπους. Αυτή είναι η κατάντια του υποδουλωμένου στην κακία ανθρώπου, ο οποίος όμως σήμερα είναι ιδιαίτερα επικίνδυνος γιατί διαθέτει πληθώρα γνώσεων και δεξιοτήτων.

Είναι αδήριτη η ανάγκη να στραφεί η σύγχρονη εκπαίδευση και η ευρύτερη παιδεία στην καλλιέργεια της ηθικής και της αρετής.

Αν υπήρχε ουσιαστική παιδεία θα υπήρχε σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Θα υπήρχε δικαιοσύνη. Θα έβλεπε όμορφες και άσπρες μέρες ο κόσμος. Δυστυχώς στους τέσσερις μουντούς τοίχους του σχολείου η κριτική σκέψη αντικαθίσταται απ᾽ την παπαγαλία. Τα παιδιά μαθαίνουν για τις ιδέες της παιδείας χωρίς να μπορούν να τις αντιληφθούν πρακτικά.

Μα πώς θα μάθουμε να φερόμαστε σαν κοινωνικά όντα όταν μεγαλώνουμε σ᾽ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που δε σέβεται τη διαφορετικότητα και προάγει ως την παπαγαλία αντί της κριτικής σκέψης.

Λόγω της ραγδαίας τεχνολογικής προόδου, η Επιστήμη, η Παιδεία, η Τέχνη, η Επικοινωνία, η Παραγωγή, το Περιβάλλον, αλλά και η ίδια η καθημερινότητα μας, επανακαθορίζονται από τους όρους και τις νέες εφαρμογές που προκύπτουν από την τεχνολογική ανάπτυξη αν και συχνά η κοινωνία δυσκολεύεται να παρακολουθήσει και να προσαρμοστεί στους ρυθμούς της.Τίποτα δεν μένει πλέον ανεπηρέαστο από την αλματώδη πρόοδο που συντελείται στο χώρο της τεχνολογίας. Δεν πρέπει άλλωστε να ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος ορίζει το μέσον και καθορίζει τη χρήση του. Και η δύναμη του ανθρώπου βρίσκεται ακριβώς στο να προσπαθεί να υπερβεί τη φύση όχι για να την καταργήσει αλλά για να κάνει τον κόσμο καλύτερο.

Ενώ η εκπαίδευση βελτιώνει νοητικά τον άνθρωπο και του παρέχει τη γνώση για την μεγιστοποίηση των υλικών του αγαθών και την επικράτηση του πάνω στη φύση, η Παιδεία απευθύνεται στην καρδιά και στην ανθρώπινη φύση του, που τον διαφοροποιεί από τα άλλα όντα του ζωικού βασιλείου και τον διδάσκει τις πανανθρώπινες αξίες της Αλήθειας, της Δικαιοσύνης και της Ελευθερίας.

Εδώ εντοπίζεται η ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στις δύο επίμαχες έννοιες ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – ΠΑΙΔΕΙΑ.

Η Eκπαίδευση προσφέρει στον άνθρωπο τις γνώσεις και τις δεξιότητες για να λειτουργήσει ορθολογικά με στόχο στην αύξηση της παραγωγής, την βελτίωση των συνθηκών της ζωής του ή την κάλυψη των βιοτικών αναγκών του χωρίς όμως να ενδιαφέρεται για το που θα οδηγήσει η αναπόφευκτη σύγκρουση συμφερόντων.

Η Παιδεία
αντίθετα του χαρίζει ηθική και πνευματική ολοκλήρωση, αναβαθμίζει πολιτιστικά τον άνθρωπο και τον θέτει προ των ευθυνών του για το μέλλον του τονίζοντας του την κοινή μοίρα των θνητών κατοίκων του πλανήτη γη.

Οφείλουμε να πλάσουμε έναν κόσμο ανθρωποκεντρικής συνείδησης κι όχι τεχνογνωσίας. Μια πραγματικότητα που δε θα φοβίζει τις νέες γενιές που θα ακολουθήσουν. Που θα τους μάθει να συνυπάρχουν αρμονικά και με σεβασμό προς τον συνάνθρωπο.

Εμείς προσφέρουμε μια σωστή παιδεία και μια σωστή εκπαίδευση χωρίς να ξεχνάμε ότι ο σκοπός της εκπαίδευσης πρέπει να έχει ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα!




Πηγή: