Κάποτε και τώρα...

 

ΚΑΠΟΤΕ ζούσαμε όμορφα, χαρούμενα... 

Υπήρχε η ειλικρίνεια και η αγάπη στις σχέσεις μας...

Θυμάμαι χαρακτηριστικά πριν από μερικά χρόνια πως όλοι γνωρίζαμε ποιος μας συμπαθεί και ποιος μας αντιπαθεί! Μπορούσαμε να τους διακρίνουμε και να τους κατονομάσουμε! Ήταν έκδηλη και η αγάπη, αλλά και η κακία ανάμεσά μας...

Μιλούσαμε καθημερινά με κόσμο... Δεν μας ήταν ποτέ "φορτίο"... Αντιθέτως, χαιρόμασταν την τακτική επικοινωνία και το καθημερινό μοίρασμα... Ήταν, άλλωστε, αυτό το ζητούμενο, όπως θα έπρεπε να είναι και σε κάθε υγιή και ακμάζουσα κοινωνία ανθρώπων...

Βρισκόμασταν και γελούσαμε... 

Κλαίγαμε ενίοτε, αλλά ο ένας στον ώμο του άλλου και ΟΧΙ εξαιτίας της ανάρμοστης συμπεριφοράς του άλλου!

Τα τηλέφωνα έπαιρναν φωτιά, αλλά πάντοτε έκλειναν με το "Χάρηκα πολύ που σε άκουσα... Να είσαι καλά!"

Οι αυλές και τα μπαλκόνια των σπιτιών έσφυζαν από χαρά, γέλια και ζωή! 

Μαθαίναμε ως παιδιά ότι κάποιος πενθεί; Φώναζε χαρακτηριστικά ο παππούς μας: "Ησυχία! Μη γελάτε και μη βάζετε τραγούδια στο ράδιο... Είναι ντροπή! Να συμπονέσουμε πρέπει...Και να συμπαρασταθούμε!"

Περνούσαμε στη σχολή των ονείρων μας; 

Και πάλι ο σοφός παππούς μας έλεγε: "Καλός άνθρωπος να γίνεις! Μετά είναι όλα αυτά..."

Μαθαίναμε ότι κάποιος αρρώσταινε; 

Τρέχαμε να του συμπαρασταθούμε... Να πούμε έστω μία κουβέντα... Να δηλώσουμε το παρών... Να δώσουμε μια αγκαλιά... Ό,τι μπορούσαμε...

Κι όταν κάποια οικογένεια δυσκολεύονταν οικονομικά, πρόθυμα βρίσκαμε διάφορους (φανερούς και κρυφούς) τρόπους να τη βοηθάμε...

Παλιά αγαπούσαμε και το δείχναμε... Φανερά...

Και στις σχέσεις μας και στις φιλίες μας...

Όταν ενδιαφερόμασταν για κάποιον το γνώριζε, το δείχναμε με κάθε τρόπο και παλεύαμε για τη διάσωση της εκάστοτε σχέσης ή φιλίας μας...

ΣΗΜΕΡΑ το σκηνικό έχει αλλάξει άρδην...

Φόβος, καχυποψία, μισανθρωπία και τρομοκρατία παντού!

Όποιος σου λέει κολακευτικά λόγια είναι επειδή πάντοτε έχει κάτι να κερδίσει από εσένα...

Η υποκρισία, το ψέμα και η εκμετάλλευση είναι πια ο κανόνας και όχι η εξαίρεση...

Σχέσεις κατόπιν τραπεζικής ανάλυσης...

Φιλίες λόγω ανάγκης...

Παρέες μόνο για το συμφέρον...

Likes αντί για έναν ειλικρινά καλό λόγο...

Σχόλια είτε για αυτοπροβολή είτε για ειρωνεία  και χλευασμό...

Adds για να έχεις τους πιο πολλούς φίλους και να παίρνεις αξία μέσω της ποσότητας κι όχι λόγω της ποιότητας! 

Οι επαφές με τον κόσμο κουράζουν αντί να ξεκουράζουν... (Και λογικό... Δύσκολο να  υποκρίνεσαι καθημερινά πως σε πείθει το ανειλικρινές ενδιαφέρον κάποιου για σένα που μόνο εποφθαλμιά κάτι... Και ψυχοφθόρο πολύ, κυρίως, το να μην σου επιτρέπεται πια να εκφράσεις άφοβα την  αλήθεια σου...)

Οι άνθρωποι χωρίζονται στους υποκριτές και στους τρελούς, που αγαπούν ακόμα την αλήθεια!

Σ' αυτούς που δίνουν τα πάντα για να είναι πάνω απ όλα Άνθρωποι και σ αυτούς που δίνουν και τη ψυχή τους ακόμα για εύκολο χρήμα, θέσεις, τιμές και αξιώματα...

Άνθρωποι και "άνθρωποι"...

Με ανάστημα και χωρίς...

Με αξίες και χωρίς...

Με ηθική και χωρίς...

Με αγάπη και χωρίς...

Διάλεξε σοφά το πού θα καταταγείς...

Νιώθω πως δίνουμε όλοι μας εξετάσεις...

Και ο βαθμός που αναμένουμε θα είναι ο πιο καθοριστικός...

Φ.Π.