Η Ημέρα που δεν λες καλημέρα .
Η ημέρα η Αγία που Δεν Μίλησε ούτε ο Θεός.
Δεν υπάρχει ψαλμός σήμερα.
Ούτε θεραπεία.
Ούτε απάντηση στα γιατί.
Ο Θεός σωπαίνει.
Στη Μεγάλη Παρασκευή, δεν ακούς το :"είμαι εδώ για σένα."
Δεν ακούς το: "μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά."
Ακούς μόνο τον ήχο της σιωπής.
Μιας σιωπής που λέει: "Ναι, πονάει. Κι εγώ πόνεσα."
Η Μεγάλη Παρασκευή δεν είναι απλά μια μέρα πένθους.
Είναι η πιο ακραία υπαρξιακή ματιά πάνω στην Ανθρώπινη Φύση.
Ο άνθρωπος βλέπει τον Θεό…
Τον θεραπευτή του, τον ταπεινό, τον αθώο…
και αποφασίζει πως πρέπει να πεθάνει.
Όχι επειδή έκανε κακό.
Αλλά γιατί τους ξεβόλεψε.
Τους έδειξε την υποκρισία τους.
Τους μίλησε για αγάπη, όταν ήθελαν εξουσία.
Τους πρόσφερε συγχώρεση, όταν ήθελαν νόμο.
Κι εκείνοι απάντησαν: Σταύρωσον Αυτόν.
"Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;"
Είναι η φράση που φέρνει δάκρυα σε κάθε άνθρωπο που έχει νιώσει εγκαταλελειμμένος από τον ίδιο τον Θεό.
Γιατί εκείνη τη στιγμή, ο Χριστός δεν μιλά σαν Θεός.
Μιλά σαν εσύ.
Σαν το παιδί που έχασε τον γονιό του.
Σαν τη μάνα που θάβει το παιδί της.
Σαν τον άνεργο που νιώθει χαμένος.
Σαν τον ηλικιωμένο που όλοι ξέχασαν.
Σαν τον καταθλιπτικό που νιώθει ότι δεν έχει νόημα να ξυπνήσει.
Εκείνη τη στιγμή, ο Χριστός σταυρώνεται μέσα στον καθένα μας.
Τι Είναι Ο Σταυρός;
Δεν είναι απλά το εργαλείο θανάτου Του.
Ο Σταυρός είναι το βάρος που κουβαλάει κάθε άνθρωπος όταν συνεχίζει, ενώ δεν αντέχει.
Όταν αγαπά, ενώ έχει πληγωθεί.
Όταν συγχωρεί, ενώ δεν το αξίζουν.
Όταν χάνει, αλλά δεν χάνει και την ψυχή του.
Ο Σταυρός δεν είναι τιμωρία.
Είναι η απόδειξη ότι η Αγάπη επιμένει, ακόμη και στον πόνο.
Μπροστά στον Σταυρό στέκεται η Παναγία.
Κι εκεί, ο Χριστός δεν κάνει θαύμα.
Δεν Την προστατεύει.
Της λέει απλώς: "Ιδού ο Υιός σου."
Και στον Ιωάννη: "Ιδού η Μητέρα σου."
Γιατί η Μεγάλη Παρασκευή είναι και η μέρα που αλλάζει ο τρόπος που αγαπάμε.
Όχι πια με λόγια και υποσχέσεις.
Αλλά με παρουσία.
Με φροντίδα.
Με αφοσίωση χωρίς ανταπόδοση.
Όταν Τον κατέβασαν από τον Σταυρό, ο κόσμος πίστεψε πως τελείωσε.
Δεν υπήρχε πια προσδοκία. Ο θάνατος νίκησε.
Και όμως, ακριβώς εκεί, στον απόλυτο μηδενισμό, στην κατάρρευση κάθε νοήματος, γεννήθηκε η δυνατότητα της Ανάστασης.
Όχι ακόμα.
Όχι σήμερα.
Σήμερα είναι μόνο ο τάφος.
Η απογοήτευση.
Το "γιατί να το επιτρέψει ο Θεός;"
Αλλά για πρώτη φορά, ο άνθρωπος καταλαβαίνει ότι:
Ο Θεός δεν σώζει από τον πόνο.
Ο Θεός μπαίνει μέσα στον πόνο.
Και εκεί αλλάζουν όλα.
Γιατί έχει αξία αυτή η μέρα;
Γιατί είναι η μόνη μέρα που επιτρέπει να είσαι λυπημένος χωρίς ντροπή.
Να σιωπάς χωρίς να χρειάζεσαι λύση.
Να πονάς χωρίς να αισθάνεσαι αδύναμος.
Είναι η μέρα που η θλίψη είναι ιερή.
Που σου λέει:
Δεν είσαι μόνος.
Δεν είσαι ο πρώτος.
Δεν είσαι τρελός που νιώθεις έτσι.
Ακόμη και ο Θεός έκλαψε.
Ακόμη και ο Κύριος μας φοβήθηκε και ένιωσε εγκαταλελειμμένος.
Και παρ’ όλα αυτά, έμεινε στο Σταυρό για εμάς.
Σήμερα κυριαρχεί η απόλυτη σιωπή.
Απόψε, δεν μιλάμε.
Απλώς στεκόμαστε μπροστά στον Σταυρό.
Όχι γιατί πρέπει. Αλλά γιατί έχουμε και εμείς πληγές.
Και όσο κι αν δεν φαίνεται…
Εκεί, στις πληγές μας, αρχίζει το Άγιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου