Δευτέρα 21 Απριλίου 2025

Άγιος Παΐσιος, "Από τα Φάρασα στον ουρανό!"

Όχι μόνο το θύμα χρειάζεται την αγάπη μας, αλλά και ο θύτης!

Στις μέρες μας ανοίγοντας λίγο την τηλεόραση να παρακολουθήσει κανείς τις ειδήσεις θα παρακολουθήσει σίγουρα σκηνές με μπόλικη ενδοσχολική ή εξωσχολική βία και αμέτρητες συμπλοκές ανηλίκων. Δυστυχώς το «φαινόμενο» αυτό σαν κοινωνία, συνολικά, δεν μας έχει απασχολήσει αρκετά!

Κάθε φορά που ακούει κάποιος μια τέτοια είδηση με ενδοσχολικό εκφοβισμό στρέφεται η σκέψη του αυτομάτως γύρω από τη μέριμνα για το θύμα. Ξέρετε όμως κάτι; Όχι μόνο το θύμα είναι αυτό που χρειάζεται την αγάπη και τη φροντίδα μας, αλλά και ο θύτης!

Αυτές τις σκέψεις έκανα παρακολουθώντας μια σκηνή από την πολυαγαπημένη μας τηλεοπτική σειρά «΄Αγιος Παΐσιος: Από τα Φάρασα στον ουρανό!» όπου ο Άγιος Παΐσιος δείχνει εκεί -για μία ακόμη φορά- την απίστευτη στοργή του απέναντι σε ένα παιδί, στον μεγάλο Γιωργάκη, ο οποίος παρουσιάζει μία απίστευτα επιθετική συμπεριφορά εις βάρος του Αγίου.

Αν παρακολουθήσετε το συγκεκριμένο επεισόδιο, θα καταλάβετε ότι ο Άγιος, ενώ θα μπορούσε να αμυνθεί και να αποκρούσει το παιδί στην επίθεση που δέχτηκε, αντιθέτως(!) εκείνος το αγκαλιάζει - κυριολεκτικά και μεταφορικά- και υπομονετικά περιμένει μέχρι να ηρεμήσει και να ξεσπάσει την οργή του πάνω του, ενώ αδιάλειπτα προσεύχεται για εκείνο στον Θεό!

Το ερώτημα, λοιπόν, που προκύπτει είναι το εξής…

Ένας εκπαιδευτικός στο σχολείο όταν θα έρθει αντιμέτωπος με ένα παιδί που θα εκδηλώσει επιθετική συμπεριφορά εναντίον κάποιου θα χειριστεί την κατάσταση με την ίδια λεπτότητα, την ίδια διάκριση και αγάπη; Ή θα λειτουργήσει ως «δικαστής»;

Όλοι μας γνωρίζουμε πως τα παιδιά δεν γεννιούνται, αλλά ΓΙΝΟΝΤΑΙ παραβατικά! Οι περισσότερες περιπτώσεις παιδιών που εκδηλώνουν παραβατική συμπεριφορά είναι περιπτώσεις πληγωμένων και φοβισμένων παιδιών. Πολύ σωστά άκουσα να το επιβεβαιώνει αυτό κι ένας γνωστός ηθοποιός σε τηλεοπτική εκπομπή, πως τα συγκεκριμένα παιδιά όταν εκδηλώνουν επιθετική συμπεριφορά απέναντι σε άλλο παιδί φαινομενικά πιο αδύναμο είναι γιατί στο πρόσωπο του θύματος ζωγραφίζεται το πρόσωπο κάποιου ανθρώπου από το οικείο περιβάλλον τους που τα έχει πληγώσει, κακοποιήσει, φοβερίσει…

Ένας εκπαιδευτικός θα πρέπει να έχει πάντα υπόψιν του ότι το κάθε ένα παιδί είναι μία ζώσα ψυχή! Μία ψυχή που κάτι κουβαλά μαζί της από το οικείο περιβάλλον της… Υπάρχουν παιδιά που κουβαλούν μέσα στην ψυχούλα τους άπειρο πόνο, στενοχώρια, φόβους, ανασφάλειες… Και δεν είναι λίγα αυτά τα παιδιά… Ένας σωστός λοιπόν εκπαιδευτικός θα πρέπει πάντοτε, με κάθε τρόπο, να ενεργεί προστατευτικά τόσο για το θύμα, όσο και για τον θύτη!

Αν παρακολουθήσετε κι εσείς το προαναφερθέν επεισόδιο της σειράς, θα εκπλαγείτε από τη λαχτάρα που εκδηλώνει το παιδί να αγκαλιάσει τον Άγιο μόλις εκείνος του λέει δύο απλές και γλυκιές κουβέντες, οι οποίες πραγματικά αλλάζουν ριζικά την ψυχική κατάσταση και διάθεση του παιδιού εκείνη τη στιγμή! Του μίλησε για την Αγάπη του Θεού και ήταν σαν να του έδινε το μεγαλύτερο φάρμακο, αυτό που λειτουργεί πάντοτε καταπραϋντικά! Με τον τρόπο του ο Άγιος κατάφερε να άρει το γεμάτο πόνο, οργή και θλίψη σεντόνι που είχε σκεπάσει την ταλαιπωρημένη ψυχή του Γιωργάκη και να τον κάνει να εκφράσει αυτό που πραγματικά ένιωθε και τον οδηγούσε σε αυτά τα βίαια και επιθετικά ξεσπάσματα‧ ξεσπάσματα που έκρυβαν οργή, στενοχώρια, απωθημένα, αλλά και έλλειψη αγάπης, όπως τελικά παραδέχθηκε και ο ίδιος ο Γιωργάκης στο τέλος!

Αναλύοντας τη συγκεκριμένη σκηνή από παιδαγωγικής σκοπιάς και χρησιμοποιώντας τα μεθοδολογικά εργαλεία που διαθέτουμε και που είναι πρωτίστως οι έννοιες ορισμού, ας θυμηθούμε αρχικά πως η βάση της Παιδαγωγικής Επιστήμης δεν είναι άλλη από την αγωγή! Ο όρος «Παιδαγωγική», αν τον αναλύσουμε ετυμολογικά, προέρχεται από το ουσιαστικό «παῖς» που σημαίνει στα αρχαία ελληνικά το «παιδί» και το αρχαιοελληνικό ρήμα «ἄγω» που μεταξύ άλλων σημαίνει «οδηγώ, καθοδηγώ, κατευθύνω».

Επίσης, γνωρίζουμε πως η βάση της αγωγής θα πρέπει να είναι η αγάπη. Αν δεν υπάρχει αγάπη, τότε δεν γίνεται να υπάρξει σωστή εφαρμογή όλων εκείνων των ενεργειών που θα οδηγήσουν στην ηθική διαπαιδαγώγηση των νέων ανθρὠπων. Η αποτελεσματική εφαρμογή των συστημάτων διαπαιδαγώγησης με άξονα την αγάπη θα προβλέπει την ψυχολογική υποστήριξη των μαθητών, την προαγωγή της κριτικής ικανότητας, την ενεργό συμμετοχή στην εκπαιδευτική διαδικασία και τη συμμετοχή σε δραστηριότητες που θα προάγουν το ομαδικό ιδεώδες μέσα από ομαδικές συνεργασίες· αυτή ίσως να είναι και η καλύτερη απάντηση στο ερώτημα «Πώς να βελτιώσουμε το σύστημα διαπαιδαγώγησης που είναι η αρχή για την καταστολἠ των φαινομένων της παραβατικότητας των ανηλίκων». Η αρχή και η βάση, όμως, αυτής της αρχής είναι και θα πρέπει να είναι η αγάπη! Η αγάπη που θα δείχνει ο εκπαιδευτικός στους μαθητές του‧ η στοργή και το ουσιαστικό ενδιαφέρον που θα χαρακτηρίζουν τον τρόπο με τον οποίον θα προσεγγίζει ο εκπαιδευτικός αυτά τα παιδιά είναι τα πιο γερά θεμέλια πάνω στα οποία θα μπορεί ο εκπαιδευτικός να χτίζει μία σχέση εμπιστοσύνης με τα συγκεκριμένα παιδιά και η οποία θα αποτελεί «πυξίδα» που θα τα βοηθάει να ξαναβρούνε τον δρόμο τους και τον εαυτό τους!

Συμπερασματικά, θέλω να υπογραμμίσω το εξής‧ο εκπαιδευτικός ασκεί λειτούργημα και όχι επάγγελμα. Πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι τα λόγια του και οι πράξεις του έχουν μεγάλο αντίκτυπο πάντοτε στη ψυχή κάθε παιδιού και πως θα πρέπει να λειτουργούν σαν λυχνάρι, σαν φως, το οποίο θα υποδεικνύει και θα φωτίζει το κάθε ένα παιδί, ώστε να βρει κάποια στιγμή τον αληθινό προσωπικό προορισμό και δρόμο του στη ζωή!

https://youtu.be/5VFmQDXRrDA?si=4P0bnkCcjpAEf-Oq